Infekcje pochwy

Infekcje pochwy - skąd się biorą ?

W zależności od czynnika wywołującego chorobę, zakażenia pochwy dzielimy na trzy grupy:

• bakteryjne zakażenie pochwy, czyli bacterial vaginosis (BV).
• grzybicze zapalenie pochwy wywołane przez drożdżaki (Candida sp.),
• rzęsistkowicę, którą powoduje pierwotniak, rzęsistek pochwowy (Trichomonas vaginalis),

Bakteryjne zakażenie pochwy (BV)

Waginoza bakteryjna (ang. bacterial vaginosis, BV) jest jedną z najczęstszych infekcji pochwy i sromu. Zasadniczą przyczyną waginozy bakteryjnej są zaburzenia w obrębie mikroflory bakteryjnej pochwy, między innymi brak pochwowych pałeczek kwasu mlekowego odpowiedzialnych za odpowiednie pH pochwy (3,8–4,5).

W wyniku zaburzenia mikroflory pochwy ( spadek populacji bakterii Lactobacillus), następuje gwałtownie namnażanie się bakterii beztlenowych (np. Mobiluncus, Mycoplasma, Ureaplasma i Gardnerella). W przypadku BV w pochwie jest 1000 – krotnie więcej tych ostatnich, aniżeli w stanach prawidłowych, przy czym jedynie 1/10 stanowią bakterie tlenowe.

Jako efekt obniżonej liczby pałeczek Lactobacillus pH pochwy wzrasta powyżej normy (powyżej wartości 4,5, nawet do pH 7,0).


Objawy

Do objawów klinicznych należą o intensywnym rybim zapachu, nie stwierdza się natomiast bolesności, świądu oraz objawów podrażnienia. Przedmiotowo stwierdza się natomiast białawą jednorodną wydzielinę pokrywającą ściany i przedsionek pochwy. Rozpoznanie bakteryjnej waginozy u kobiet w wieku rozrodczym ustala się na podstawie stwierdzenia 3 z 4 kryteriów Amsela:

• rzadka, biaława, jednorodna wydzielina z pochwy,
• komórki typu „clue cells” w obrazie mikroskopowym,
• pH wydzieliny pochwowej powyżej 4,5,
• rybi zapach po dodaniu 10% KOH do próbki wydzieliny z pochwy.

Alternatywną metodą rozpoznania BW jest barwienie wymazu z pochwy metodą Grama i ocena materiału w skali Nugent, która opiera się na oszacowaniu proporcjonalnego udziału poszczególnych bakterii (Lactobacillus, Gardnerella, Bacteroides i Mobiluncus).


Czynniki sprzyjające

• młody wiek,
• zaburzenia miesiączkowania,
• nieprawidłowo pojmowana higiena osobista (zwłaszcza irygacje pochwy naruszające mikroflorę),
• przebyte zabiegi ginekologiczne, antybiotykoterapia,
• wewnątrzmaciczna wkładka antykoncepcyjna,
• irygacje pochwy (np. po stosunku) preparatami do higieny intymnej,
• częste zmiany partnerów seksualnych (mimo że BV nie jest uważane za chorobę przenoszoną drogą płciową),
• zmiana stosowanych detergentów i zmiękczających płynów do płukania tkanin,
• stosowanie perfumowanych środków higienicznych lub płynów do kąpieli,
• na BV częściej zapadają również kobiety palące papierosy.

Grzybicze zapalenie pochwy

Ocenia się, że aż do 75% kobiet choruje przynajmniej raz w życiu na grzybice pochwy i sromu, a u blisko 40-50% ma ona charakter nawrotowy.

Przyjmuje się, że ok. 40% kobiet jest nosicielkami grzybów drożdżakopodobnych z rodzaju Candida ( tzw. nosicielstwo bezobjawowe). Do zakażenia grzybiczego, dochodzi najczęściej na drodze wewnętrznej – przez grzyby już bytujące w organizmie (np. w jelicie lub pochwie), które przerywają bariery obronne organizmu i wywołują stan infekcji. Do niedawna uważano, że grzyby drożdżopochodne stanowią część naturalnej, fizjologicznej flory tych okolic i dopiero ich nadmierny rozwój powoduje wystąpienie schorzenia. Większość uczonych twierdzi, że obecność grzybów drożdżopochodnych zawsze świadczy o zakażeniu i wymaga leczenia.

Grzybica pochwy wywoływana jest najczęściej przez drożdżaki z gatunku Candida albicans, a także Candida tropicalis, Candida kefyr, Candida guilliermondii, Candida glabrata, Candida krusei i inne, które stają się dominujące w mikroflorze pochwy. Szczególnie łatwo namnażają się one na błonach śluzowych i na wilgotnej skórze (zwłaszcza w fałdach skórnych).

Barierę ochronną przed wszelkiego rodzaju infekcjami, w tym grzybiczymi, stanowi odpowiednia mikroflora bakteryjna pochwy. Za utrzymanie prawidłowego stanu zdrowia pochwy odpowiedzialne są przede wszystkim bakterie ją zasiedlające. Dominującą rolę odgrywają tu bakterie z rodzaju Lactobacillus (pałeczki kwasu mlekowego).


Objawy

Do najczęstszych objawów podmiotowych należą świąd sromu (dotyczy 81 – 90% kobiet, nasila się podczas leżenia w łóżku lub ciepłej kąpieli) oraz bolesność i pieczenie sromu (75% kobiet, zwłaszcza podczas stosunku i przy oddawaniu moczu).

Przedmiotowo stwierdza się ciemnoczerwony rumień błony śluzowej sromu i pochwy z obecnością grudkowych, białawych nalotów. Błona śluzowa warg sromowych jest zaczerwieniona obrzęknięta. Charakterystyczne, serowate upławy pojawiają się w przebiegu zakażenia.

Rozpoznanie grzybiczego zapalenia sromu i pochwy ustala się na podstawie badania podmiotowego i przedmiotowego, badania pH wydzieliny pochwowej (4 - 4,5), badania mikroskopowego preparatów wydzieliny pochwowej pobranej z przedniego sklepienia lub z bocznej ściany pochwy, barwionej metodą Grama lub rozcieńczonej 0,9% roztworem NaCl lub 10% roztworem KOH.


Czynniki sprzyjające

• niewłaściwe praktyki higieniczne (np. używanie wspólnych ręczników, korzystanie z publicznych toalet, a także nadmierna higiena – np. irygacje pochwy),
• ciąża,
• cukrzyca,
• przyjmowanie antybiotyków,
• terapia hormonalna,
• osłabienie, przemęczenie, stres.

Grzybicy pochwy nie można pozostawić bez leczenia, gdyż zaniedbana może być przyczyną powikłań w postaci stanów zapalnych wyższych odcinków dróg rodnych, w tym przydatków, co może skutkować powstaniem zrostów zapalnych i w skrajnych przypadkach doprowadzić nawet do niepłodności.


Rzęsistek pochwowy

Rzęsistkowica to choroba dróg moczowo- płciowych wywoływana przez pierwotniaki z rodziny rzęsistków przenoszona głównie drogą płciową. Do zarażenia dochodzi przez wydzielinę gruczołu krokowego i zainfekowane nasienie. U mężczyzn dochodzi do zapalenia napletka i żołędzi, a następnie cewki moczowej.

Zakażeniom rzęsistkiem towarzyszą zazwyczaj zakażenia bakteryjne i grzybicze (np. Candida albicans). Przewlekła nie leczona rzęsistkowica może powodować niepłodność oraz być przyczyną powikłań ciążowych.

Do zakażenia może dojść w sposób bezpośredni, poprzez przeniesienie drogą płciową, lub pośredni - poprzez używanie wspólnych ręczników, przyborów toaletowych, bielizny pościelowej, urządzeń sanitarnych. Rzęsistek pochwowy przeżywa w kroplach nie wyschniętej wydzieliny chorej osoby i stanowi źródło zarażenia. Wyposażony w narządy ruchu, szybko przedostaje się do pochwy i dalej do szyjki macicy. W niektórych przypadkach może kolonizować macicę, a nawet jajowody. Dociera również przez cewkę moczową do pęcherza moczowego.


Objawy

• świąd, pieczenie, ból w cewce moczowej, bolesne oddawanie moczu,
• pojawianie się upławów - bardzo obfite, pieniste, o przykrym zapachu i żółtej lub zielonkawej barwie,
• częstomocz,
• schorzenie może czasem przebiegać bez objawów lub ze skąpymi objawami.

Rzęsistek pochwowy może bytować w sposób bezobjawowy np. w gruczole krokowym mężczyzny i stanowić źródło zakażenia dla kobiet. U kobiet w stadium utajonym przewlekłym brak jest klinicznych objawów infekcji.


Czynniki sprzyjające

• stosunki seksualne bez zabezpieczenia ( prezerwatywa),
• częste wizyty na basenie, saunie,
• używanie wspólnych środków higienicznych.

 
Zmiana diety i sposobu odżywiania oraz zastosowanie suplementów roślinnych powoduje powolne obumieranie drożdżaka. Temu procesowi towarzyszy zwiększone wydzielanie toksyn do krwi, które mogą wywołać objawy przypominające zatrucie takie jak: zaburzenia równowagi, niespójność ruchów, zaburzenia koordynacji wzrokowo-ruchowej, zmęczenie, rozdrażnienie, bezsenność, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego.

Uwaga:

Toksyny z organizmu usuniemy  preparatami pochodzenia roślinnego: Polinesian Noni lub Ocean 21 albo Pure Yucca + Liquid Chlorophil.

Aby zapobiec nawrotom grzybicy należy stale przyjmować AC Zymes  lub Acidophilus with Psylium i przejść na dietę przeciwgrzybiczną na okres ok. roku.

Na chore miejsca na skórze robić okłady z roztworu Oxy Max.


Wróć do strony "Rodzaje grzybic"

Tagi